ผู้ชายในฝัน เพศนอกขนบ และเกษตรเปลี่ยนแปลง

นำเสนอผลงานวิจัย 4 ชิ้น ดังนี้ 'การเรียนรู้จริยธรรมสื่อสารมวลชนผ่านการมีส่วนร่วมในกระบวนการผลิตสื่อละครโทรทัศน์' ของ ดร.โสรยา งามสนิท, ภาพตัวแทน 'ผู้ชายในฝัน' ในละครโทรทัศน์แนวโรมานซ์ ของ นลินทิพย์ เนตรวงศ์, 'อารมณ์กะเทย การหัวเราะเยาะอำนาจที่สร้างความหมาย คุณค่าของความเป็นเพศและความตลกในสังคมไทย' ของ เอกชัย แสงโสดา 'รูปแบบการสื่อสารเพื่อการเปลี่ยนแปลงเกษตรกรสู่การทำเกษตรอินทรีย์' ของ ผศ.ดร.ณัฐนันท์ วิริยะวิทย์

ประวัติศาสตร์ไม่ได้เดินย้อนหลัง แต่ว่ายวนไม่รู้จบ

เก็บความจากเสวนาวิชาการ หัวข้อ 'มองย้อน 3 เหตุการณ์เดือนพฤษภา มองไปข้างหน้าอนาคตสังคมไทย' เมื่อวันเสาร์ที่ 20 พฤษภาคม 2560 มองย้อนเหตุการณ์สำคัญในเดือนพฤษภาคมสามเหตุการณ์ พฤษภาทมิฬ 2535 การล้อมปราบ 2553 และรัฐประหาร 2557 ผ่านมุมมองของคนสามรุ่น

คำตอบที่สุดปลายรุ้ง: ความรักไม่ได้ขึ้นอยู่กับเพศใด

สิ่งสำคัญมากกว่าการเลือกปฏิบัติต่อผู้มีความหลากหลายทางเพศก็คือ ‘บ้าน’ บ้านที่แท้จริง และเป็นอนาคตของลูกหลาน ไม่ว่าเขาจะเติบโตขึ้นเป็นผู้มีความหลากหลายทางเพศ หรือมีทัศนคติอย่างไรต่อเรื่องเพศสภาพ บ้านที่แสนอบอุ่น ต้องไม่ใช่แค่เพียงมอบความรัก แต่ยังต้องมอบความเข้าใจในความเป็นมนุษย์

เปิดใจนักเขียนญี่ปุ่น “เพราะมีความหวัง…ฉันจึงเขียนหนังสือเพื่อเด็ก”

“เหตุไฉนเราถึงเขียนหนังสือเพื่อเด็กๆ?” ฟังมุมมองของ 3 นักเขียนหญิงชาวญี่ปุ่น ผู้อุทิศตัวเองให้กับการเขียนหนังสือเพื่อเด็กและวรรณกรรมเยาวชน กับภารกิจในการมอบความทรงจำให้กับเด็กๆ ที่จะต้องคงไว้ซึ่งความหวังบางอย่าง

วิชาปรัชญากับการศึกษาไทยที่ไม่ตั้งคำถาม

คำถามตั้งต้นของคนในแวดวงการศึกษามีอยู่ว่า แท้จริงแล้วการศึกษาของเด็กไทยตั้งแต่ระดับประถมไปจนถึงระดับมัธยมศึกษานั้น สมควรแก่เวลาในการบรรจุวิชาปรัชญาเข้าไปในหลักสูตร โดยแยกออกจากวิชาศาสนาแล้วหรือยัง หากยังไม่สมควร สาเหตุนั้นเกิดจากอะไร และทำไม

สิทธิเลือกตั้งของคนที่ถูกลืม

ใช่หรือไม่ว่า เมืองไทยยังคงกักขังมายาคติที่มีต่อคนพิการไว้ภายใต้ ‘วัฒนธรรมความสงสาร’ ที่มองผู้พิการเป็นเพียงบุคคลผู้ไร้ความสามารถ ซึ่งไม่เพียงจะลดทอนศักดิ์ศรี แต่ยังลดคุณค่าความเป็นมนุษย์ จนถึงการกีดกันออกจากกระบวนการมีส่วนร่วมทางการเมือง

มาตรา 46 การรอคอยของผู้บริโภค

สารพัดเรื่องราวยุ่งเหยิงของผู้บริโภคที่ต้องตกเป็นเหยื่อสินค้าและบริการที่ไม่เป็นธรรม พวกเขาต้องต่อสู้ดิ้นรนด้วยตนเอง ด้วยเหตุที่ไม่มีหน่วยงานใดจากรัฐให้ความคุ้มครองดูแลได้ทั่วถึง

ที่แห่งนั้น : ปลายทางที่อาจไม่มีวันไปถึง

‘หลังรอยยิ้ม’ ของผู้คนในชายแดนใต้ คือความเจ็บปวด คือความสูญเสียที่การเยียวยาใดๆ อาจทำได้เพียงบรรเทาให้แต่ละวันขณะที่ยังมีลมหายใจไม่รู้สึกว่าโลกนั้นโหดร้ายเกินต้านรับ ไม่ว่าจะด้วยพระประสงค์ของพระเจ้า หรือเพียงโชคชะตาบันดาล