Editor 01 - waymagazine.org | นิตยสาร WAY

Editor 01

คุณผู้อ่านครับ…เนื่องจากเราเพิ่งพบหน้ากันในพื้นที่นี้เป็นครั้งแรก ผมมีเรื่องต้องแจ้งสี่เรื่องนะครับ

เรื่องที่หนึ่ง เดือนกุมภาพันธ์ นิตยสาร WAY จะโยกเนื้อหาส่วนหนึ่งที่เคยประจำการอยู่ในฉบับรายเดือน ขึ้นไปอยู่ในเว็บไซต์ waymagazine.org โดยที่กำหนดของคอลัมน์ยังคงกรอบของรายเดือนอยู่-งงสินะครับ กล่าวให้เข้าใจง่ายคือ เนื้อหาที่เคยอยู่ในเล่มทั้งหมดจะถูกกระจายลงตามตารางการเผยแพร่ จนครบทุกคอลัมน์ภายในหนึ่งเดือน เท่ากับว่า เราจะมีการอัพเดต WAY เป็นรายวันนั่นแหละครับ

เรื่องที่สอง คิดอีกที เนื้อหาที่เคยอยู่ในเล่มมีข้อจำกัดเป็นค่าพิมพ์และค่ากระดาษ ทำให้มีพื้นที่จำกัดจำเขี่ย การโยกคอนเทนต์ปกติของ WAY ขึ้นไปในเว็บคงไม่เต็ม 30 วัน แต่นั่นก็เป็นข้อได้เปรียบที่เราจะได้ข้ามข้อจำกัดดังกล่าวสร้างคอนเทนต์ใหม่ๆ ได้เพิ่มขึ้น เช่น การรายงานข่าว หรือทำสกู๊ปต่างๆ เป็นรายวัน

เรื่องที่สาม ตอบคำถามที่ว่า การแปลงร่างจากสื่อกระดาษไปสู่การเผยแพร่แบบออนไลน์เพราะหนังสือเจ๊งหรือเปล่า…ตอบตรงไปตรงมาก็คือ ไม่ครับ แต่ว่ากันตรงๆ ทุกวันนี้เนื้อหาที่คนส่วนใหญ่ตามอ่านกันได้โยกไปสู่อีกพื้นที่หนึ่งแล้ว โซเชียลมีเดียน่าจะเป็นตัวอย่างสาธิตที่ดี ด้วยความที่เราไม่อยากมานั่งเล่าข่าวเป็นรายเดือน บวกกับความคันที่อยากทำอะไรด่วนๆ มากกว่ารอกำหนดรายเดือน ไหนๆ ยุคสมัยก็ลากเรามาสู่จักรวาลใหม่แล้ว สู้มาทำอะไรให้ทันกระแสแล้วอัพเดทเลยดีกว่า เชื่อเถอะครับ เรื่องนี้ต้องปรับตัวกันทั้งคนอ่านคนเขียน

เรื่องที่สี่ นิตยสาร WAY ไม่ใช่ไดโนเสาร์ที่สูญพันธุ์เพราะทนสภาพแวดล้อมไม่ไหว เราแค่เปลี่ยนกำหนดวางแผงจากรายเดือนเป็นสี่เดือน ด้วยเหตุผลที่น่ารักประการหนึ่งคือ WAY จะไม่ได้กลายเป็นนิตยสารตัวเล็กๆ บนแผงอีกต่อไป เพราะจะทำเป็นเล่มที่หนากว่า บรรจุเนื้อหาได้มากกว่า เรียกได้ว่า สี่เดือน…นั่งอ่านกันไปเถอะครับ ซึ่ง WAY เล่มที่ว่านี่ก็จะไม่ใช่ WAY ธรรมดา แต่จะเป็นเล่มที่มีโจทย์จำเพาะเจาะจง โดยมีคอลัมนิสต์ไม่ซ้ำหน้า ไม่จำกัดขาประจำหรือขาจร มาเล่นสนุกกับเราได้ เพื่อเปิดชานบ้านให้ต้อนรับคนมากขึ้น

นี่คงเป็นคำทักทายสั้นๆ เบื้องต้นในโลกใหม่ประจำวาระแรกของเดือนกุมภาพันธ์ 2559 นี้

สวัสดีครับ

รุ่งฤทธิ์ เพ็ชรรัตน์

Author

รุ่งฤทธิ์ เพ็ชรรัตน์
จากผู้อ่าน WAY อดีตภูมิสถาปนิก ตัดสินใจเปลี่ยนชีวิตมาทำงานหนังสือ ต้นทุนด้านการอ่าน ความสนใจที่หลากหลายและลงลึก เขาจึงเป็นตัวจักรสำคัญที่ทุกคนในองค์กรยอมรับ ยกเว้นรสนิยมทางดนตรี เพราะทุกวันนี้ยังต้องใส่หูฟังคนเดียวเงียบๆ