Short Story - waymagazine.org | นิตยสาร WAY
Short Story
1   ที่ดินเล็กๆ ผืนนี้ เฒ่าแวงได้รับเป็นมูนมรดกจากบรรพชน ที่ดินเพียงน้อยนิดไม่ถึงไร่ผืนนี้คือส่วนหนึ่งจากทั้งหมดที่ได้รับมรดกซึ่งพ่อแกยกให้ บรรดาพี่น้องทั้งหมดของเฒ่าแวงก็ได้รับการแบ่งปันอย่างเท่าเทียมจากพ่อแล้วเช่นกัน ทีแรกที่พ่อปันให้ เฒ่าแวงบ่ค่อยพอใจนักดอก ที่ดินมันน้อย แถมขยับขยายออกไปทางใดก็ไม่ได้ แต่พออยู่ไปอยู่มาแกก็ทำใจ ยังไงยังดีกว่าไม่ได้ที่ในหมู่บ้าน ที่ไม่พอใจก็เพราะปัญหาบางประการที่เกิดจากน้ำจิตน้ำใจอันแห้งแล้งของเพื่อนบ้าน รวมทั้งความด้อยพัฒนาของถนนหนทางที่ทอดผ่านที่ดินผืนนี้เท่านั้น เหล่านี้ก็เป็นต้นว่า แนวเนินฟากสามเหลี่ยมทางทิศเหนือที่ติดกับสวนกล้วยพ่อใหญ่พรหมผู้เป็นนายฮ้อยเก่า เฒ่าที่เคยไล่ควายข้ามดงพญาไฟคนนี้ วางแนวหลักฮั้วตั้งสูงลิ่ว ไม่ปรารถนาที่จะเผื่อแผ่ช่องทางออกสู่ทุ่งกว้างแก่ผู้ใด แม้แกตายไปนานปีแล้วลูกหลานก็ยังคงนำเชื้อสืบแนวเห็นแก่ตัว จากแค่ฮั้วไม้แดงธรรมดา บัดนี้ได้กลายเป็นกำแพงอิฐหนาทึบปานแผ่นผา ด้านตะวันออกก็เป็นที่ดินนายฮ้อยอีกคน ซึ่งมารุ่งโรจน์ในยุคหลัง ยุคที่เฒ่าแวงยังเป็นบ่าวส่ำน้อย นายฮ้อยที่ว่าก็ออกจะจิตใจคับแคบพอกัน เขาปักเขตแดนด้วยลวดหนาม ไม่ยอมให้สิ่งใดกล้ำกรายพื้นที่ได้เลย โดยเฉพาะควายเปลี่ยวที่มักจะมาสร้างปัญหา เกิดการปะทะอย่างรุนแรง และควายตัวเมียที่อาจมาเกาะแกะควายผู้ที่เขาจะลำเลียงสู่โรงฆ่าสัตว์ที่กรุงเทพฯ มีเพียงทิศใต้ซึ่งเป็นทางเข้าไปสู่หมู่บ้านชั้นในเท่านั้น ที่พอจะเป็นเส้นทางสัญจรสู่โลกภายนอกของเฒ่าแวง และครอบครัวได้ ทว่ามันก็ไม่ค่อยสะดวกนักดอก ทางเข้าบ้านดงบงอุดมด้วยโสกลึกเหมือนสายห้วย หน้าแล้งเป็นปลักทราย เวลาควายงัวไทบ้านย่ำตีนผ่านเช้าเย็นยืนขี้เยี่ยว ดินทรายอมกลิ่นมูลสัตว์ได้ดียิ่งและมันมีผลทำให้คนอยู่ตรงนี้ต้องเผชิญกลิ่นไม่พึงประสงค์ตลอดเวลา ตกหน้าฝนเส้นทางไม่มีร่องน้ำระบาย น้ำจากหมู่บ้านชั้นในไหลเซาะกัดกินพื้นที่เข้ามาทุกที บางปีน้ำออกแก่งหลากท้นลำห้วยขึ้นมาจนถึงตีนแคร่ใต้ถุนเฮือน หลังน้ำลดแกพบว่าพลังน้ำกัดกินโคนเสาเฮือนตัวเองไปหลายต้น แล้งอีกคราวถึงได้ขนดินถมขึ้นใหม่ นำความลำบากลำบนมาสู่คนในเฮือนเฒ่าแวงอย่างยิ่ง แม้ปัญหาอย่างว่ารุมเร้า แต่แกและครอบครัวก็สุขสบายดี อยู่เฮือนหลังนี้แกหากินไม่ขาดเขิน ปูปลานาน้ำในไร่ในหนองล้วนแต่อุดมสมบูรณ์เพียบพร้อม แต่หลังจากเมียคลอดลูกคนที่เก้า และพี่ชายคนติดแก ที่ชื่อเฒ่าวังซึ่งเป็นทหารเก่า ป่วยด้วยโรคประสาท ต้องตกกลายมาเป็นภาระเลี้ยงดูของแก ความเป็นอยู่เริ่มฝืดเคือง […]
ชวนอ่านงานของ ช.แสงเพ็ญ นักเขียน นักประพันธ์ และนักหนังสือพิมพ์ในช่วงรุ่นรอยต่อแห่งทศวรรษ 2480-2490-2500 ผลงานของเขาบางเรื่องเหมือนเป็นงานที่ “แปร” หรือ “แปลง” มา หรือไม่ก็อาจได้ “พล็อต” มาจากต่างประเทศ ไม่ผิดแผกไปจากนักเขียนที่มีชื่อเสียงร่วมยุคร่วมสมัยนั้น เรื่อง'นางพราย?' นี้ จัดเป็นหนึ่งในเรื่องสั้นชวนสวาท (erotic) ที่มีชั้นเชิงเรียบง่าย แต่กระตุ้นจินตนาการได้เพริดนัก ไม่ว่าผู้ประพันธ์จะแต่งขึ้นหรือแปลงมา ก็ต้องถือว่าอ่านแล้วน่าพิศวงเป็นอย่างยิ่ง เพราะจะเรียกว่าเป็นเรื่องผี-ก็ไม่ใช่ เป็นเรื่องแฟนตาซี-ก็ไม่เชิง แต่อ่านแล้วได้อารมณ์วาบหวิวชวนสวาทแบบอ่อนๆ