อาจเป็นเพลงรักสักเพลง

 

พระจันทร์จากหน้าต่างชั้นเจ็ด

มุมเดียวที่ฉันเฝ้ามอง

กำลังจะถูกตึกสูงบดบัง

ฉันนั่งอยู่ตรงนี้

รอคอยเรื่องเล่าจากเธอ

ท้องฟ้ากว้างใหญ่

เต็มไปด้วยดวงดาวนับร้อยพัน

เพราะเธอคือบทกวีวรรคสุดท้ายของฉัน

 

จำได้ไหม

หนังสือเล่มนั้นเธอให้

หน้าปกรูปวาดไวโอลิน

คันชักสีแดงดอกกุหลาบ

เล็บมือทาสีเขียว

ฉันบอกเธอว่า

นี่เป็นบทเพลงของปีศาจ

ผู้บรรเลงเพลงอ่อนหวานแสนเศร้า

เธอยิ้ม​และว่าฉันช่างคิด

ดูสิ ​ คืนวันผันผ่าน

จากหน้าต่างชั้นเจ็ด

เมืองทั้งเมืองห่มคลุมด้วยฝุ่นหมอกควัน

แต่ฉันยังนั่งตรงนี้

มีชีวิตอยู่ด้วยถ้อยคำ

และรอคอย

 

โปรดเก็บดวงตาฉันไว้

ในทุกทุกที่ที่เธอไป

ให้ฉันได้มองเห็นโลกอย่างเธอ

เพราะเธอคือบทกวีบทสุดท้ายของฉัน

เธอคือบทกวีบทสุดท้ายของฉัน

 

สิรินทร์

 

สนับสนุนวรรณกรรมไทย โดย

สมาคมผู้จัดพิมพ์และผู้จำหน่ายหนังสือแห่งประเทศไทย
สมาคมผู้จัดพิมพ์และผู้จำหน่ายหนังสือแห่งประเทศไทย
สำนักพิมพ์แสงดาว
สำนักพิมพ์แสงดาว

 

Author

WAY of WORDS
โครงการเปิดรับต้นฉบับเรื่องสั้นและบทกวี ไม่จำกัดความยาวและเรื่องที่อยากเล่า ต้นฉบับทั้งเรื่องสั้นและบทกวี ถูกอ่านและพิจารณาโดยคณะบรรณาธิการสายแข็ง ก่อนเผยแพร่ทาง waymagazine.org

เราใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสิทธิภาพ และประสบการณ์ที่ดีในการใช้เว็บไซต์ของคุณ โดยการเข้าใช้งานเว็บไซต์นี้ถือว่าท่านได้อนุญาตให้เราใช้คุกกี้ตาม นโยบายความเป็นส่วนตัว

Privacy Preferences

คุณสามารถเลือกการตั้งค่าคุกกี้โดยเปิด/ปิด คุกกี้ในแต่ละประเภทได้ตามความต้องการ ยกเว้น คุกกี้ที่จำเป็น

ยอมรับทั้งหมด
Manage Consent Preferences
  • Always Active

บันทึกการตั้งค่า
Send this to a friend