Slow Food Back to School

slow food 33

เรื่อง : ดาริกา บำรุงโชค

ภาพประกอบ : k-9

ฤดูกาลแห่งการเปิดเทอมของเด็กนักเรียนเริ่มต้นอีกครา

หลายโรงเรียนต่างพากันมุ่งมั่นพัฒนาหลักสูตร เพื่อให้นักเรียนตนเป็นเลิศทางวิชาการ แต่กลับหลงลืมอะไรไปว่า การเรียนรู้นั้นต้องพึ่งพิงกับอาหารการกินของเด็กในแต่ละวัน

ลองนับๆ ดู…เด็กนักเรียนต้องใช้ชีวิตในรั้วโรงเรียนอย่างน้อย 200 วันต่อปี นับเพียงแค่ช่วงตั้งแต่ชั้นประถมไปจนถึงแค่ระดับมัธยม จะต้องรับประทานอาหารโรงเรียนกี่มื้อ

หนังสารคดีที่มีชื่อแปลเป็นไทยว่า ‘อาหารกลางวัน’ (Lunch) ตีแผ่ชีวิตนักเรียนอเมริกันที่เติบโตมาพร้อมการครอบงำของวัฒนธรรมแฮมเบอร์เกอร์ อาหารคอเลสเตอรอลสูงและคุณค่าโภชนาการต่ำ กลายเป็นภัยร้ายแฝงอยู่ในเมนูอาหารกลางวันของเด็กนักเรียน

สิ่งเดียวที่ต้องการส่งข้อความบอก คือ ‘ช่วยพา สโลว์ฟู้ด กลับมาสู่รั้วโรงเรียนกันเถอะ…’

มีอะไรแฝงอยู่ในอาหารของพวกเด็กๆ   

หลังเสียงสัญญาณพักเที่ยงดังขึ้น เด็กๆ วิ่งกรูกันเข้าไปในโรงอาหาร พร้อมด้วยความหวังจะเจออาหารกลางวันจานเด็ด เราเคยนั่งพิจารณาจริงจังไหมว่า อาหารในถาดหลุมที่วางอยู่ตรงหน้านั้น มีอะไรซ่อนอยู่

ลองมาฟัง ดร.ซูซาน รูบิน นักเคลื่อนไหวเพื่อคุณภาพอาหารในโรงเรียน ระบุถึง 3 สิ่งอันตรายที่มักจะปนเปื้อนมากับอาหารจานด่วนในโรงเรียน

ไฮฟรุกโตสคอร์นไซรัป หรือสารแทนความหวานทำจากข้าวโพด กำลังเป็นที่นิยมเพราะราคาถูก หลายคนอาจจะสงสัยว่าเจ้านี่คือสิ่งใดกัน

คำตอบคือ มันผสมอยู่ในน้ำอัดลม น้ำสลัด ซอสมะเขือเทศ หรือผลิตภัณฑ์อาหารตามชั้นในซูเปอร์มาร์เก็ตอีกหลายชนิด

แล้วถ้ามันไปอยู่ในอาหารของเด็ก มันจะสำแดงฤทธิ์ให้เกิดโรคต่างๆ เช่น ไขมันในเลือดสูง อีกทั้งยังมีผลทำลายตับของเด็กๆ

สีผสมอาหารสังเคราะห์ อาหารสีสันสดสวย ทว่าเบื้องหลังกลับร้ายกาจ โดยเฉพาะต่อเด็กๆ ผลวิจัยชี้ว่า สารเคมีในสีผสมอาหารส่งผลให้เด็กมีพฤติกรรมผิดปกติ เช่น เป็นเด็กไฮเปอร์แอคทีฟ หรืออาจทำให้เด็กสมาธิสั้น

น้ำมันที่ผ่านการเติมไฮโดรเจน ส่วนมากในกระบวนการผลิตน้ำมันพืชในโรงงานมักจะเติมไฮโดรเจน แม้ว่าเด็กจะไม่ได้แสดงอาการเจ็บป่วยทันตาเห็น แต่จะส่งผลให้มีแนวโน้มเสี่ยงต่อการเป็นโรคเบาหวาน มะเร็ง และโรคอ้วน

นักปฏิวัติอาหารในโรงเรียน

“อาหารกลางวันในโรงเรียน เป็นประเด็นเรื่องความเป็นธรรมในสังคม” แอน คูเปอร์ กล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

หญิงสาวหัวปฏิวัติมองเห็นปัญหาเรื่องโภชนาการในโรงเรียนเป็นเรื่องสำคัญต่อการเรียนรู้ของเด็กนักเรียน ในขณะที่หลายฝ่ายกลับมองประเด็นนี้ด้วยสายตาที่พร่ามัว

สถิติการสำรวจในเด็กอเมริกันพบว่า 1 ใน 5 มีน้ำหนักตัวเกินปกติ และในรอบ 20 ปีที่ผ่านมา จำนวนเด็กอ้วนในสหรัฐเพิ่มขึ้นร้อยละ 50 ส่วนเด็กที่เกิดในปี 2000 มีแนวโน้มเสียชีวิตก่อนวัยอันควร สาเหตุหนึ่งมาจากอาหารที่พวกเขารับประทานเข้าไปนั่นเอง

‘เรากำลังฆ่าเด็กด้วย…อาหาร’ กลายเป็นประเด็นที่ฉุดให้แอน คูเปอร์ ลุกขึ้นมาต่อสู้เรียกร้องและสร้างโครงการอาหารกลางวันในหลายมลรัฐของสหรัฐ ทั้งนิวยอร์ก แคลิฟอร์เนีย และโคโลราโด รวมทั้งยังคงวิ่งต่อไปอีกในหลายรัฐ

เธอได้โยงใยเครือข่ายชุมชน โรงเรียน ห้องครัว และนักเรียนเข้าด้วยกัน เชื้อเชิญบรรดาวัตถุดิบจากไร่ของชาวบ้านในพื้นที่และจากสวนผักออร์แกนิกของโรงเรียน นักเรียนจะได้เรียนรู้ว่าอาหารมีที่มาอย่างไร ก่อนที่จะมาอยู่ในจานของพวกเขา

อาหารเที่ยงสไตล์บุฟเฟต์ ที่มีทั้งสลัดบาร์สดจากไร่ ขนมปัง ซีเรียล และนมออร์แกนิก ถูกเสิร์ฟให้เด็กๆ เลือกตามใจชอบ เมนูต่างๆ จะหมุนเวียนเปลี่ยนไปทุกวัน

สิ่งที่เธอต้องการคือ เด็กต้องได้รับสารอาหารที่มีประโยชน์ และบ่มเพาะนิสัยการรับประทานอาหารที่ดี เพื่อหวังให้ติดตัวพวกเขาไปเช่นเดียวกับความรู้ในวิชาอื่นๆ

‘การเรียนรู้ของเด็กๆ ไม่สามารถเกิดขึ้นได้ ท่ามกลางการบริโภคอาหารแย่ๆ’ เธอเชื่อเช่นนี้

ไม้เรียว กับ โรงอาหาร

ถัดจากฝั่งลุงแซมมายังเกาะผู้ดีอังกฤษที่มีความเคลื่อนไหวในเรื่องมาตรฐานอาหารในโรงเรียนเข้มแข็งไม่แพ้กัน

องค์กร สกูล ฟู้ด ทรัสท์ เป็นหน่วยงานที่ต่อสู้ในเรื่องการเปลี่ยนอาหารโรงเรียนแบบเดิมๆ ให้กลายเป็นอาหารเพื่อสุขภาพสำหรับเด็กๆ

รัฐบาลอังกฤษหันมาใส่ใจในประเด็นนี้ จึงออกมาตรการคุมเข้มการจัดการอาหารในโรงเรียน โดยตั้งคณะกรรมการคอยจับตามองอาหารทั้งหมดในโรงเรียน ทั้งอาหารเช้า อาหารกลางวัน อาหารว่าง หรือแม้แต่อาหารตามตู้อัตโนมัติ

ห้ามขนมขบเคี้ยวที่ผ่านกรรมวิธีปรุงแต่ง ไม่อนุญาตให้มีอาหารที่ทอดด้วยน้ำมันเก่า หรือแม้แต่อาหารจำพวกนักเก็ต เบอร์เกอร์ สามารถบริโภคได้บางมื้อเท่านั้น

ทั่วโลกกำลังตื่นตัวกับเสียงสัญญาณอันตรายที่ดังมาจากโรงอาหารของเด็กๆ

แล้วในเมืองไทยมีใครบ้างที่ได้ยินเสียงสัญญาณนี้…

………………………………………………

ข้อมูลอ้างอิง
www.lunchthefilm.com
www.schoolfoodtrust.org.uk

****************************

(หมายเหตุ : ตีพิมพ์ในคอลัมน์ slowfood พฤษภาคม 2553)

ทิพย์พิมล เกียรติวาทีรัตนะ

เป็นหญิงแกร่งหลังบ้าน WAY ที่แท้จริง อาจมีผลงานปรากฏสู่สายตาไม่ถี่บ่อยนัก แต่ทุกชิ้นรับประกันคุณภาพจากประสบการณ์ในสายงานข่าวที่คลุกคลี ทั้งสัมภาษณ์ บันเทิง และไลฟ์สไตล์

ทิพย์พิมล เกียรติวาทีรัตนะSlow Food Back to School

Related Posts

wine

SLOW WINE จิบชีวิตช้าๆ

ไวน์ หนึ่งในเครื่องดื่มเก่าแก่ที่สุดของโลก ที่มักถูกแปะป้ายรสนิยมวิไล ทำให้คนทั่วไปมองผ่านจนชินตา ทั้งที่เมื่อเทียบราคากันจริงๆ แล้วจะเห็นว่า ไวน์ดี ราคาเยาว์ ยังหาซื้อได้ในท้องตลาด

80 มื้อรอบโลก

ช่างภาพอิสระวัย 62 ปี ปีเตอร์ เมนเซล และ เฟธ ดาลุยโซ ผู้เป็นภรรยา ลงทุนควักเงินส่วนตัว 44 ล้านบาท เดินทางไปยัง 30 ประเทศ เพื่อสำรวจ 80 มื้ออาหารประจำวันของแต่ละมุมโลก บันทึกการเดินทางนี้ใช้ชื่อว่า ‘What I Eat: Around the World in 80 Diets’

ไร่กอนสะเดิน,ราเมศวร์ เลขขยัน

เดือนห่ม ดินหอม ของคนหนุ่ม

ลูกน้ำเต้าแห้งแขวนบนผนังบ้านเขียนด้วยตัวลายมือพลิ้วไหวว่า ‘เดือนห่ม ดินหอม’ นั่นเป็นชื่อใหม่ของ ‘ไร่กอนสะเดิน’ แห่งอำเภอบ้านไร่ จังหวัดอุทัยธานี กอนสะเดิน แปลว่า คนหนุ่ม มาจากภาษาขะมุ-ชาติพันธุ์หนึ่งที่ยังหลงเหลืออยู่ในอำเภอบ้านไร่ ส่วนชื่อใหม่ ไม่ได้มีที่มาจากอารมณ์โรแมนติกจากการมองดวงเดือน แต่ ‘เดือน’ ในที่นี้หมายถึง ‘ไส้เดือน’ สิ่งมีชีวิตที่ช่วยพรวนดินให้ร่วนซุย ที่ใดมีไส้เดือนที่นั่นดินจะอุดมสมบูรณ์