นิรันดร์และอมรรตัย

Forever Night ราตรีนิรันดร์

มันไม่ถึงพรุ่งนี้สักทีหนึ่ง

จันทร์ดวงเดิมแขวนครึ่งกลางหม่นพร่า

อีกนิดน้อยกระจ้อยแสงแห่งดารา

ไม่ปรากฏทิวาขึ้นสักที

 

เป็นความมืดต่อเนื่องเชื่องมาเรื่อย

มันหนืดเฉื่อยโรยล้าตามหน้าที่

ผู้ปกครองกำหนดเขตประเทศนี้

ตกลงให้เป็นราตรีอีกหนึ่งคืน

 

มันไม่ถึงพรุ่งนี้สักทีหนึ่ง

จันทร์ดวงเดิมแหว่งครึ่งลอยฝืนฝืน

เป็นรัตติกาลอีกอีกคำรบอีกกลบกลืน

ห้ามตื่น! หลับและล่วงเถอะปวงประชา

 

Forever Sun ตะวันอมรรตัย

ยังดำดิ่งทิวากาลยาวนานนัก

เลื่อนราตรีเปลี่ยนผลักไม่พบหน้า

ให้ตะวันสีทองจับท้องฟ้า

ให้พรายพร่างสว่างตาตลอดไป

 

จะทำได้หรือไม่ให้ตะวันดับ

ชนใดเศร้าเข้าบังคับให้ผ่องใส

จงครื้นเครงร้องรำ… เงียบทำไม?

จงพออกพอใจกับสังคม

 

ใครบางคนกุมกำดวงอำนาจ

ขังปวงปราชญ์ผลักราษฎรให้ขื่นขม

ไม่ยินดีก็สั่งตายให้นิยม

ประชาชน (ในอกตรม) ยิ้มให้กัน…

 

จิดานันท์ เหลืองเพียรสมุท

 

สนับสนุนวรรณกรรมไทย โดย

สมาคมผู้จัดพิมพ์และผู้จำหน่ายหนังสือแห่งประเทศไทย
สมาคมผู้จัดพิมพ์และผู้จำหน่ายหนังสือแห่งประเทศไทย
สำนักพิมพ์แสงดาว
สำนักพิมพ์แสงดาว

Author

WAY of WORDS
โครงการเปิดรับต้นฉบับเรื่องสั้นและบทกวี ไม่จำกัดความยาวและเรื่องที่อยากเล่า ต้นฉบับทั้งเรื่องสั้นและบทกวี ถูกอ่านและพิจารณาโดยคณะบรรณาธิการสายแข็ง ก่อนเผยแพร่ทาง waymagazine.org

เราใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสิทธิภาพ และประสบการณ์ที่ดีในการใช้เว็บไซต์ของคุณ โดยการเข้าใช้งานเว็บไซต์นี้ถือว่าท่านได้อนุญาตให้เราใช้คุกกี้ตาม นโยบายความเป็นส่วนตัว

Privacy Preferences

คุณสามารถเลือกการตั้งค่าคุกกี้โดยเปิด/ปิด คุกกี้ในแต่ละประเภทได้ตามความต้องการ ยกเว้น คุกกี้ที่จำเป็น

ยอมรับทั้งหมด
Manage Consent Preferences
  • Always Active

บันทึกการตั้งค่า
Send this to a friend