WAY of WORDS: ผืนผ้าใบฉีกขาดและใบหน้าประวัติศาสตร์ที่ผิวลำธาร พร้อมการกลับมาเต้นระบำของกาลเวลากับเสียงนาฬิกาใต้โขดหิน - waymagazine.org | นิตยสาร WAY

WAY of WORDS: ผืนผ้าใบฉีกขาดและใบหน้าประวัติศาสตร์ที่ผิวลำธาร พร้อมการกลับมาเต้นระบำของกาลเวลากับเสียงนาฬิกาใต้โขดหิน

 

 

วันที่นางเริ่มเขียนประวัติศาสตร์บทใหม่

เป็นวันเดียวกันกับที่สหรัฐอเมริกาขู่จะทิ้งระเบิดที่คาบสมุทรเกาหลี

นางคลี่ประวัติศาสตร์แล้วเกลี่ยเป็นเส้นสีบางๆ

สลับคำความเพื่อให้งานลงตัว

“…ประ-วัติ-ศาสตร์

ประ-วั-ติ-ศาสตร์

ประ-วัติ-ศาส-ตร์

ประ-วัติ-สาท

ปะ-หวัด-ติ-สาด…”

 

 

นางคลี่ไปคลี่มาเหมือนมันจะพันกันยุ่งเหยิง

จนนางต้องเอามือกุมขมับ

นางค่อยๆหยั่งนิ้ววาดสิ่งแวดล้อมเล็กๆ

เผยให้เห็นเป็นบรรยากาศของประเทศไทย

ทอดโค้งด้วยรูปธงชาติพลิ้วไหว

นางเห็นบรรพบุรุษยื่นรอยยิ้มมาให้

นางมองแผ่นน้ำที่แทนด้วยกระดาษ

นางค่อยๆวาด

นางค่อยๆวางความคิด

 

 

เมื่อเมฆบางก้อนลอยเข้ามาในกรอบกระดาษ

ปลาบางตัวตอดตุบ

นางเกลี่ยเมฆก้อนนั้นที่ปลาคิดว่าคือเหยื่อ

ย้อมให้เป็นภาพชายคนรักที่อยู่ทางภาคใต้ของประเทศ

ประวัติศาสตร์ของนางซึมซ่านเข้าเนื้อน้ำ

พลิ้วไหวตามแรงลม

แล้วตกลงมาเป็นใบไม้ร่วง

นางมองแผ่นน้ำ

แล้วรู้สึกสั่นหนาวหากเทียบกับแรงกระเพื่อมที่คาบสมุทรเกาหลี

เพียงคำที่ผู้นำโยนใส่กัน

ขวัญผู้คนก็แตกกระเจิงราวมดแตกรัง

 

 

นางคิดถึงคนรัก

ที่ฝ่าเท้าชุ่มน้ำค้างทุกค่ำคืน

เดือนเสี้ยวที่เกี่ยวฟ้า

ทำให้นางคิดถึงดาบของบรรพบุรุษที่เคยรักษาผืนดินเอาไว้

นางแต้มความคิดครั้งแล้วครั้งเล่า

เลือกสีฉูดฉาด

เนรมิตเมล็ดข้าวให้เป็นสีทองอร่ามเรืองรองบนทุ่งนา

จัดสนามหญ้าเป็นสนามเด็กเล่นให้กับเด็กๆ

 

 

ตั้งแต่ผู้นำปั้นน้ำเป็นผลประโยชน์ต่างตอบแทน

โยนน้ำลายใส่กัน

ประวัติศาสตร์ของความทรงจำก็ดูเหมือนจะเลือนหาย

เช้าถึงค่ำก็ไม่ค่อยปกติ

ท้องฟ้าและผืนน้ำแปรปรวน

ฝนไม่ตกตามฤดูกาล

สายรุ้งถูกทำให้มีแค่ในนิทาน

 

 

นางมองไปในภาพประวัติศาสตร์

ตะไคร่น้ำพลิ้วไหวไร้ชีวิตราวกับผืนธงฉีกขาด

ผิวน้ำที่แทนกระดาษเศร้าและเยียบเย็น

ปลายนิ้วของนางเริ่มชา

เล็บหลุด  เนื้อหนังยุ่ยเปื่อย

ครู่ต่อมา

ลมบ้ากรรโชก

ท้องฟ้าที่ปลายนิ้วปลิวกระจาย

ลึกลงไปในผืนน้ำนั้นดูลึกลับ

สิ่งเล็กๆที่หลอมรวมเป็นประเทศถูกย้อมเป็นสีเทา

ลมบ้ายังไม่หยุดกรรโชก

ภาพของนางกลายเป็นเพียงความเจ็บเศร้า

นางกอบเก็บเพียงความว่างเปล่า

สัมผัสได้แค่ผิวน้ำที่มิอาจจดจำ.

 

 

 ธวัชชัย ทนทาน เกิดที่ อำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช

ปี 2009 ได้รับเกียรติจากสมาคมภาษาฯ และหนังสือแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์ คัดเลือกให้รับรางวัลประเภทกวีนิพนธ์ และมีผลงานเข้ารอบในหลายๆ เวทีที่มีการประกวดกวีนิพนธ์

ผลงานรวมเล่มที่ผ่านมา:

  • ภาพประทับกับนักแกะสลักระฆังกาลผ่านประวัติศาสตร์ประเทศแถบเส้นศูนย์สูตร
  • เด็กเด็กของเราควรมีเรื่องเล่าคนละเรื่องเกี่ยวกับเมืองต้องคำสาปเหนือคาบสมุทร
  • นิทานในบ้านเจ้าชายน้อย

 

สนับสนุนวรรณกรรมไทย โดย
สมาคมผู้จัดพิมพ์และผู้จำหน่ายหนังสือแห่งประเทศไทย
และ สำนักพิมพ์แสงดาว

 

tagged    
author
WAY of WORDS
โครงการเปิดรับต้นฉบับเรื่องสั้นและบทกวี ไม่จำกัดความยาวและเรื่องที่อยากเล่า ต้นฉบับทั้งเรื่องสั้นและบทกวี ถูกอ่านและพิจารณาโดยคณะบรรณาธิการสายแข็ง ก่อนเผยแพร่ทาง waymagazine.org