พบกันอีกครั้ง

จะทำให้ดีที่สุด เดินไปด้วยจนสุดทาง
เวียนรอบย้อนเข็มนาฬิกาแม้ไหวกระเทือนจะประคองไว้เอง
รู้และให้เข้าใจกันครั้งสุดท้าย
จะกลายเป็นเถ้าอดีตแล้วนับจากนี้

หวานชื่นหรือขื่นขมจะตามมา
ตราบเท่าที่เหลือสีฟ้าของฟ้าสีคราม
เงาหนึ่งซึ่งไม่เคยจะลับหายแม้ร่างกายได้ดับสูญไป
พบกันอีกครั้งในพิธีกรรมร่ำลา

กลีบดอกย่อยสลาย แต่การร่วงโรยไม่สิ้นสุด
และนับจากนี้คือความทรงจำ
จะยังเหลือเมล็ดพันธุ์ใต้ผืนดินที่เปลวไฟเผาอยู่หรือเปล่า
หากมีวันนั้น, จะยังจำกันได้ไหม

เสียงกริ่งเรียกใครกันแผดดังหลังฝนเพิ่งขาดเม็ดไม่นาน
ทยอยเคลื่อนไปในอาภรณ์เหมือนเมฆดำ
ราตรีนิรันดร์ที่แสงไม่ส่องผ่าน
โลงสีขาวซึ่งแดดทอประกาย

อโลชา เวียงพงศ์


สนับสนุนวรรณกรรมไทย โดย

สมาคมผู้จัดพิมพ์และผู้จำหน่ายหนังสือแห่งประเทศไทย
สมาคมผู้จัดพิมพ์และผู้จำหน่ายหนังสือแห่งประเทศไทย
สำนักพิมพ์แสงดาว
สำนักพิมพ์แสงดาว

Author

WAY of WORDS
โครงการเปิดรับต้นฉบับเรื่องสั้นและบทกวี ไม่จำกัดความยาวและเรื่องที่อยากเล่า ต้นฉบับทั้งเรื่องสั้นและบทกวี ถูกอ่านและพิจารณาโดยคณะบรรณาธิการสายแข็ง ก่อนเผยแพร่ทาง waymagazine.org

เราใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสิทธิภาพ และประสบการณ์ที่ดีในการใช้เว็บไซต์ของคุณ โดยการเข้าใช้งานเว็บไซต์นี้ถือว่าท่านได้อนุญาตให้เราใช้คุกกี้ตาม นโยบายความเป็นส่วนตัว

Privacy Preferences

คุณสามารถเลือกการตั้งค่าคุกกี้โดยเปิด/ปิด คุกกี้ในแต่ละประเภทได้ตามความต้องการ ยกเว้น คุกกี้ที่จำเป็น

ยอมรับทั้งหมด
Manage Consent Preferences
  • Always Active

บันทึกการตั้งค่า
Send this to a friend