เสียงหัวเราะในช่องแคบระหว่างตึก

 

ย่ำเวลาราตรีกาล

จันทร์เดือนเเรมไม่เฉิดฉายเเสง

หมู่ดาวไม่พร่างพราวสกาววับเเวว

ความมืดดำปกคลุมผืนฟ้าเเละเเผ่นดิน

 

ระหว่างตึกสูงระฟ้า

เเสงไฟส่องสลัวๆ พอเห็นเงา

เสียงหัวเราะเล็ดลอดออกมาน่าฉงน

สิ่งมีชีวิตใดซ่อนตัวอยู่

 

เสียงดังถี่ขึ้นเป็นระยะ

ไม่เเน่ใจนักใช่เสียงมนุษย์หรือภูตผี

หรือใครเเอบมาเล่นจ้ำจี้ยามราตรี

จะสบถถามเสียงดังก็ไม่กล้าพอ

 

จึงตัดสินใจก้าวเท้าเข้าไปใกล้

เพิงพักปูด้วยกระดาษลังปรากฏอยู่ตรงหน้า

สตรีในเสื้อสีขาวขาดวิ่นนอนเล่นโยกเยกกับเด็กชายไร้กางเกง

ขวดน้ำพลาสติกวางตัวรายล้อมโดยรอบ

ฉากเเห่งความสุขบนพื้นที่เเคบยังคงดำเนินต่อไป

 

สายตาเฝ้ามองอยู่สักพักจึงผละตัวเองออกมา

เเสงไฟสวยงามบนยอดตึกส่องไปทั่วทิศ

มีเพียงลำเเสงน้อยนิดเท่านั้นที่สาดส่องมาเฉียดเพิงพักเล็กๆ

 

ย่ำเวลารุ่งสาง

ดวงตะวันเฉิดฉายเเสง

ฝูงนกออกโบยบิน

เจ้าของตึกกลับมาเยือน

กระดาษลัง สตรีเสื้อสีขาวขาดวิ่น เด็กชายไร้กางเกง

เเละเสียงหัวเราะในช่องเเคบระหว่างตึกเลือนหายไป

 

อติรุจ  ดือเระ

 

สนับสนุนวรรณกรรมไทย โดย

สมาคมผู้จัดพิมพ์และผู้จำหน่ายหนังสือแห่งประเทศไทย
สมาคมผู้จัดพิมพ์และผู้จำหน่ายหนังสือแห่งประเทศไทย
สำนักพิมพ์แสงดาว
สำนักพิมพ์แสงดาว

Author

WAY of WORDS
โครงการเปิดรับต้นฉบับเรื่องสั้นและบทกวี ไม่จำกัดความยาวและเรื่องที่อยากเล่า ต้นฉบับทั้งเรื่องสั้นและบทกวี ถูกอ่านและพิจารณาโดยคณะบรรณาธิการสายแข็ง ก่อนเผยแพร่ทาง waymagazine.org
Share via

เราใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสิทธิภาพ และประสบการณ์ที่ดีในการใช้เว็บไซต์ของคุณ โดยการเข้าใช้งานเว็บไซต์นี้ถือว่าท่านได้อนุญาตให้เราใช้คุกกี้ตาม นโยบายความเป็นส่วนตัว

Privacy Preferences

คุณสามารถเลือกการตั้งค่าคุกกี้โดยเปิด/ปิด คุกกี้ในแต่ละประเภทได้ตามความต้องการ ยกเว้น คุกกี้ที่จำเป็น

ยอมรับทั้งหมด
Manage Consent Preferences
  • Always Active

บันทึกการตั้งค่า
Send this to a friend