ป่าช้ามีดอกไม้

เก็บดอกไม้มาฝากจากป่าช้า
เพราะหอมหวนชวนหาในป่านั่น
หลุมศพยังรายเรียงอยู่เคียงกัน
หอมหวนนั้นชวนฝันพาฉันไป

ในเปลี่ยวลึกดึกดื่นฉันตื่นตา
กับพันธุ์ไม้นานาอันสดใส
กลีบแก้มนวลชวนฉันรัญจวนใจ
กรุ่นมาไกลทางโน้นโนนดินนั้น

โนนเป็นเนินเดินเล่นเห็นหลุมศพ
ฉันได้พบ-ได้พรากจากสุขสันต์
ป่าสงัดมิสงบคือทุกข์ทัณฑ์
คืนแรมจันทร์ฉันเศร้าเต็มประดา

ฉันทักทายป้ายชื่อเหนือหลุมศพ
ค้อมเคารพศพเหล่านั้นพลันกล่าวว่า
'เหล่าพวกคุณหนุนนอนดินเนิ่นนานมา
ไร้รู้สึกรู้สากว่าฉันนัก'

ความเที่ยงแท้แม้โลกมิอาจมี
แต่ต่างก็ขยี้อย่างหน่วงหนัก
ช่วงชีวิตสิ้นคิดไร้ไกลแหล่งพัก
มัวแต่รักมักแต่โลภละโมบ--ชัง

ในป่าช้าน่ากลัวเสียที่ไหน
ความคิดนึกกว้างใหญ่ยังปลูกฝัง
ค้นหาสุขในทุกข์ลุกประดัง
ไฟประเดเผาเพพังดั่งสิ้นนาม

เก็บดอกไม้มาฝากจากป่าช้า
เธออาจว่ากล้าอย่างไรตั้งใจถาม
ฉันมีทุกข์ทุกคืนวันมิเว้นยาม
อยากให้พรุ่งเธอเดินตามไปป่าช้า

สันดุสิทธิ์ ประเสริฐสังข์


สนับสนุนวรรณกรรมไทย โดย

สมาคมผู้จัดพิมพ์และผู้จำหน่ายหนังสือแห่งประเทศไทย
สมาคมผู้จัดพิมพ์และผู้จำหน่ายหนังสือแห่งประเทศไทย
สำนักพิมพ์แสงดาว
สำนักพิมพ์แสงดาว

Author

WAY of WORDS
โครงการเปิดรับต้นฉบับเรื่องสั้นและบทกวี ไม่จำกัดความยาวและเรื่องที่อยากเล่า ต้นฉบับทั้งเรื่องสั้นและบทกวี ถูกอ่านและพิจารณาโดยคณะบรรณาธิการสายแข็ง ก่อนเผยแพร่ทาง waymagazine.org

เราใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสิทธิภาพ และประสบการณ์ที่ดีในการใช้เว็บไซต์ของคุณ โดยการเข้าใช้งานเว็บไซต์นี้ถือว่าท่านได้อนุญาตให้เราใช้คุกกี้ตาม นโยบายความเป็นส่วนตัว

Privacy Preferences

คุณสามารถเลือกการตั้งค่าคุกกี้โดยเปิด/ปิด คุกกี้ในแต่ละประเภทได้ตามความต้องการ ยกเว้น คุกกี้ที่จำเป็น

ยอมรับทั้งหมด
Manage Consent Preferences
  • Always Active

บันทึกการตั้งค่า
Send this to a friend