ป่าช้ามีดอกไม้

เก็บดอกไม้มาฝากจากป่าช้า
เพราะหอมหวนชวนหาในป่านั่น
หลุมศพยังรายเรียงอยู่เคียงกัน
หอมหวนนั้นชวนฝันพาฉันไป

ในเปลี่ยวลึกดึกดื่นฉันตื่นตา
กับพันธุ์ไม้นานาอันสดใส
กลีบแก้มนวลชวนฉันรัญจวนใจ
กรุ่นมาไกลทางโน้นโนนดินนั้น

โนนเป็นเนินเดินเล่นเห็นหลุมศพ
ฉันได้พบ-ได้พรากจากสุขสันต์
ป่าสงัดมิสงบคือทุกข์ทัณฑ์
คืนแรมจันทร์ฉันเศร้าเต็มประดา

ฉันทักทายป้ายชื่อเหนือหลุมศพ
ค้อมเคารพศพเหล่านั้นพลันกล่าวว่า
'เหล่าพวกคุณหนุนนอนดินเนิ่นนานมา
ไร้รู้สึกรู้สากว่าฉันนัก'

ความเที่ยงแท้แม้โลกมิอาจมี
แต่ต่างก็ขยี้อย่างหน่วงหนัก
ช่วงชีวิตสิ้นคิดไร้ไกลแหล่งพัก
มัวแต่รักมักแต่โลภละโมบ--ชัง

ในป่าช้าน่ากลัวเสียที่ไหน
ความคิดนึกกว้างใหญ่ยังปลูกฝัง
ค้นหาสุขในทุกข์ลุกประดัง
ไฟประเดเผาเพพังดั่งสิ้นนาม

เก็บดอกไม้มาฝากจากป่าช้า
เธออาจว่ากล้าอย่างไรตั้งใจถาม
ฉันมีทุกข์ทุกคืนวันมิเว้นยาม
อยากให้พรุ่งเธอเดินตามไปป่าช้า

สันดุสิทธิ์ ประเสริฐสังข์


สนับสนุนวรรณกรรมไทย โดย

สมาคมผู้จัดพิมพ์และผู้จำหน่ายหนังสือแห่งประเทศไทย
สมาคมผู้จัดพิมพ์และผู้จำหน่ายหนังสือแห่งประเทศไทย
สำนักพิมพ์แสงดาว
สำนักพิมพ์แสงดาว

Author

WAY of WORDS
โครงการเปิดรับต้นฉบับเรื่องสั้นและบทกวี ไม่จำกัดความยาวและเรื่องที่อยากเล่า ต้นฉบับทั้งเรื่องสั้นและบทกวี ถูกอ่านและพิจารณาโดยคณะบรรณาธิการสายแข็ง ก่อนเผยแพร่ทาง waymagazine.org
Share via

เราใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสิทธิภาพ และประสบการณ์ที่ดีในการใช้เว็บไซต์ของคุณ โดยการเข้าใช้งานเว็บไซต์นี้ถือว่าท่านได้อนุญาตให้เราใช้คุกกี้ตาม นโยบายความเป็นส่วนตัว

Privacy Preferences

คุณสามารถเลือกการตั้งค่าคุกกี้โดยเปิด/ปิด คุกกี้ในแต่ละประเภทได้ตามความต้องการ ยกเว้น คุกกี้ที่จำเป็น

ยอมรับทั้งหมด
Manage Consent Preferences
  • Always Active

บันทึกการตั้งค่า
Send this to a friend