ThisAble Talk: ความพิการปราศจากน้ำตา

ThisAble Talk งาน 'ทอล์ก' ถึงประเด็นคนพิการ ที่เก๋ ไม่ดราม่า ไม่หม่นเศร้า หากมีพลังกินหัวใจที่สุดตอนนี้

สิทธิเลือกตั้งของคนที่ถูกลืม

ใช่หรือไม่ว่า เมืองไทยยังคงกักขังมายาคติที่มีต่อคนพิการไว้ภายใต้ ‘วัฒนธรรมความสงสาร’ ที่มองผู้พิการเป็นเพียงบุคคลผู้ไร้ความสามารถ ซึ่งไม่เพียงจะลดทอนศักดิ์ศรี แต่ยังลดคุณค่าความเป็นมนุษย์ จนถึงการกีดกันออกจากกระบวนการมีส่วนร่วมทางการเมือง

ออกไปในตู้เสื้อผ้า

บทสนทนาทั้งหมด มาจากความตื่นตะลึงอันแสนตื้นเขินของผู้สัมภาษณ์ เราสงสัยว่าเธอเดินทางไปช็อปปิ้งอย่างไร ทำไมจึงเข้าถึง สนุก และตามเทรนด์แฟชั่นทันราวกับมีเวลาไปเลือกและอัพเดทในถิ่นขายเสื้อผ้าฮิปๆ แบบนี้ เมื่อรวมกับภาพลักษณ์ของผู้พิการส่วนใหญ่ ที่มักจะแต่งตัวสุภาพ ไม่สมัยนิยม หรือให้ภาพที่ชวนคิดว่าผู้พิการ ไม่เท่ากับ ‘ความแฟชั่นเนเบิล’ เลย

อิสรภาพทางความสงสาร ชีวิตที่เลือกเองของคนพิการ

“งานไอแอล คือการทำให้ผู้พิการกลับมาใช้ชีวิต และกำหนดความต้องการของตัวเองได้ และถ้าผู้พิการจะมีข้อจำกัด ก็ขอให้เป็นข้อเดียวกันกับที่คนอื่นเขามี” สันติ รุ่งนาสวน ผู้อำนวยการศูนย์ดำรงชีวิตอิสระคนพิการพุทธมณฑล ผู้พิการที่ใช้ชีวิตอย่างอิสระ

บริการ ‘ความสุข’ สำหรับผู้พิการ

ศูนย์ให้คำปรึกษาแรงงานทางเพศในเยอรมนี จัดคอร์สอบรม 'การให้บริการช่วยเหลือทางเพศแก่ผู้พิการ' เพื่อเป็นทางเลือกสำหรับผู้ขายบริการทางเพศ และตั้งอยู่บนพื้นฐานที่ว่า เพศสัมพันธ์ของผู้พิการคือเรื่องปกติและเป็นสิทธิส่วนบุคคล