ขื่นขมก็จะตายเพียงดายเดียว

ก่อนจะกลายหายกลืนผืนดินกลบ

ก่อนร่างซบจบลงตรงจุดเริ่ม

ก่อนที่รัตติกาลคลานสู่เดิม

ก่อนท้องฟ้าจะเพิ่มเติมแสงดาว

 

ชีวิตวัยใกล้แหลกจวนแตกดับ

ยังคอยนับ วัน เดือน ปี ปากพร่ำกล่าว

สิ่งเที่ยงแท้แน่นอนมิยืนยาว

คือ ดำ-ขาว สูง-ต่ำ ยังย้ำเตือน

 

บทกวีสีเทาเข้าสู่ลึก

ยิ่งลิ้มลองตรองตรึกรสฝาดเฝื่อน

ขมและปร่าทว่ามันมิเคยเลือน

สกปรกเปรอะเปื้อนบนเรือนกาย

 

เต็มและเติมข้นเข้มจนเต็มแน่น

ทั่วทั้งแผ่นผิวหนังทุกเอ็นสาย

บีบและเค้นจนพลั่งน้ำตาพราย

คล้ายความตายกรายเยื้องเบื้องหน้านั้น

 

แสนเจ็บปวดเหมือนหวดแส้แล้วแล่เนื้อ

หั่นแล้วเถือเนื้อหนังทุกครั้งสั่น

เป็นเช่นนี้เนิ่นนานทุกวารวัน

เจ็บเกินกลั้นหวั่นผวาอยู่อาจิณ

 

ก่อนจะกลายหายกลืนผืนดินกลบ

ก่อนร่างซบจบลงตรงเถื่อนถิ่น

ก่อนวิญญาณถูกไฟผลาญตรงลานดิน

ก่อนเถ้าสิ้นมลายกับสายลม

 

ไปเถิดพัดลิ่วลอยคล้อยคล้อยเคลื่อน

วัน ปี เดือน เลื่อนไหลอย่าไห้ห่ม

มิเสียดายกายหยาบ บาป ความตรม

แม้ขื่นขมจะล้มตายอย่างดายเดียว!

 

 

สันดุสิทธิ์ ประเสริฐสังข์

 

สนับสนุนวรรณกรรมไทย โดย

สมาคมผู้จัดพิมพ์และผู้จำหน่ายหนังสือแห่งประเทศไทย
สมาคมผู้จัดพิมพ์และผู้จำหน่ายหนังสือแห่งประเทศไทย
สำนักพิมพ์แสงดาว
สำนักพิมพ์แสงดาว

Author

WAY of WORDS
โครงการเปิดรับต้นฉบับเรื่องสั้นและบทกวี ไม่จำกัดความยาวและเรื่องที่อยากเล่า ต้นฉบับทั้งเรื่องสั้นและบทกวี ถูกอ่านและพิจารณาโดยคณะบรรณาธิการสายแข็ง ก่อนเผยแพร่ทาง waymagazine.org

เราใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสิทธิภาพ และประสบการณ์ที่ดีในการใช้เว็บไซต์ของคุณ โดยการเข้าใช้งานเว็บไซต์นี้ถือว่าท่านได้อนุญาตให้เราใช้คุกกี้ตาม นโยบายความเป็นส่วนตัว

Privacy Preferences

คุณสามารถเลือกการตั้งค่าคุกกี้โดยเปิด/ปิด คุกกี้ในแต่ละประเภทได้ตามความต้องการ ยกเว้น คุกกี้ที่จำเป็น

ยอมรับทั้งหมด
Manage Consent Preferences
  • Always Active

บันทึกการตั้งค่า
Send this to a friend